Krzyk

Taki krzyk chciałoby się nieraz wydać. Taki skowyt z głębi trzewi jak na obrazie Edwarda Muncha wydaje z siebie młoda kobieta grana przez Dorotę Stalińską. To ryk schwytanego we wnyki zwierzęcia. A może krzyk reżyserki w proteście wobec świata przedstawionego w filmie, który niszczy potencjał głównej bohaterki? 

Dziewczyna zwana Perełką tryska energią, biega i skacze, idąc, giba się jak księżniczka z warszawskiej Pragi. Jest niczym klejnot ukryty na śmietnisku, na jakim przyszło jej żyć; w brudnej melinie z wiecznie pijaną matką (Iga Cembrzyńska) i wśród kolesi pod budką z piwem. W domu spokojnej starości, gdzie podejmuje pracę, bynajmniej nie jest spokojnie ani czysto. Korupcja i układyrozbijają w pył marzenia dziewczyny o wyrwaniu się z brudu i miażdżą kiełkujące uczucie. Chce się wyć.

Nie bez kozery ten ponadczasowy tytuł znalazł się na Liście Polskiego Dziedzictwa Filmowego sporządzonej przez Filmotekę Narodową.

Dorota Roszkowska, Barbara Młynarz-Pomorska

Barbara Sass (1936–2015) – polska reżyserka i scenarzystka. Początkowo studiowała aktorstwo w łódzkiej PWSFTviT, ostatecznie ukończyła jednak Wydział Reżyserii. Pracowała jako asystentka wybitnych twórców, m.in. Wojciecha Jerzego Hasa. Debiutowała krótkimi filmami telewizyjnymi, a jej pierwszy pełnometrażowy obraz Bez miłości (1980) zdobył nagrodę za debiut na FPFF w Gdańsku oraz nagrodę FIPRESCI na festiwalu w Mannheimie. Niemal wszystkie jej filmy – z wyjątkiem W klatce (1987) – są portretami kobiet, które na tle różnych epok tworzą wyrazisty głos w słabo reprezentowanym w Polsce kinie kobiet. Stałym operatorem jej filmów był jej mąż Wiesław Zdort.

Katalog 11. MFF Nowe Horyzonty

partner pokazu