Znałem ją dobrze

Kiedy masz 20 lat i lubisz muzykę, to co, nie tańczysz? Oczywiście, że tańczysz! „Znałem tę dziewczynę, znałem ją dobrze. Naprawdę ładna – piękna! Uprzejma, dobrze wychowana, taktowna, uśmiechnięta, figlarna, głupiutka, puszczalska. Biedactwo!” – Pier Paolo Pasolini tymi zapewne słowami naszkicowałby portret Adriany (Stefania Sandrelli), bohaterki okrutnego, a zarazem czułego filmu, arcydzieła Antonia Pietrangelego. To powiązanie nie jest przypadkowe. Pasolini i Pietrangeli byli rówieśnikami i obaj pracowali w Rzymie w latach 60. XX wieku. Podczas gdy pierwszy kierował kamerę na chłopaków – tych z przedmieść i dopiero co przybyłych do miasta ze wsi – drugi, z rzadką i bezcenną wirtuozerią, tworzył wyraziste postacie kobiece i ukazywał ich dusze. W słodko-gorzkim komediodramacie Znałem ją dobrze jest coś z wrażliwości Pasoliniego, ale malarsko-reżyserski dotyk Pietrangelego osiąga doskonałą subtelność. Niezapomniany film – z całym swoim cierpieniem i miłością.

Stanisław Bardadin

Antonio Pietrangeli (1919–1968) – włoski reżyser i scenarzysta. Łączył neorealizm z komedią all’italiana, portretując przemiany społeczne poprzez subtelne zestawienie powagi, ironii i satyry. Szczególne miejsce w jego twórczości zajmowały bohaterki – Pietrangeli z wrażliwością obserwował zmieniającą się pozycję kobiet we włoskim społeczeństwie, prowadząc ich historie w niespiesznym tempie. Reżyser utonął podczas pracy nad swoim ostatnim filmem Come, quando, perché. Choć jego karierę przerwała tragiczna śmierć, pozostawiony dorobek zapewnił mu stałe miejsce w historii kina włoskiego.

partner sekcji

partner sekcji