Diva

Listonosz zafascynowany amerykańską śpiewaczką operową i prostytutka pragnąca wyrwać się kontrolowanej przez komisarza policji szajce sutenerów. Nagrane ukradkiem taśmy, które zmieniają swoich autorów w zwierzynę łowną. Tajwańska mafia wytwórni muzycznych, tajemniczy artysta i piękna młoda kleptomanka, dobrzy, źli i brzydcy funkcjonariusze, pościgi, wybuchające samochody i zdrady. Na podstawie krótkiego opisu Diva, prekursorski film francuskiego neobaroku, sprawia wrażenie thrillera godnego VHS-owej dystrybucji na Stadionie Dziesięciolecia. Jednak w rękach debiutującego Jeana-Jacques’a Beineixa adaptacja drugiego tomu serii kryminałów zmienia się w przepełniony znaczeniami i audiowizualnym pięknem postmodernistyczny karnawał, a zarazem manifest poczucia bezsilności pokolenia młodych. Nowoczesne technologie napędzają starą, dobrą systemową korupcję i zepsucie władzy, ale dają też szansę na odkrycie siebie z innej perspektywy. W Divie błyszczą elementy nieodzowne dla nurtu: sceny w paryskim metrze, magnetyczna i niepokojąca multiinstrumentalna muzyka oraz przepełnione głębokimi kolorami i ostrymi kontrastami zdjęcia. Fani opery mogą zaś docenić jedyną w karierze filmową rolę amerykańskiej sopranistki Wilhelmenii Fernandez, która wciela się – z sukcesem – w tytułową bohaterkę.

Marcin Prymas

Jean-Jacques Beineix (1946–2022) – francuski reżyser, scenarzysta i producent, jeden z głównych przedstawicieli kina cinéma du look. Po wydarzeniach maja 1968 porzucił studia medyczne i rozpoczął pracę na planach filmowych jako asystent reżysera. Zadebiutował pełnym metrażem Diva (1981), który przyniósł mu międzynarodowy rozgłos, mimo że opinie krytyków były podzielone. Jego filmy, wyróżniające się wyrafinowaną estetyką i onirycznym klimatem (m.in. Księżyc w rynsztoku, Betty), z czasem zyskały status kultowych. Po śmierci aktora Yves’a Montanda podczas realizacji IP5 Beineix zwrócił się ku dokumentowi, pozostając twórcą konsekwentnie osobnym.