Gallipoli

Film, który przyniósł największy zwrot stylistyczny w karierze Weira – to właśnie od Gallipoli zaczyna się flirt Australijczyka z kinem epickim w tonie i akademickim w urodzie. O ile wszystkie wcześniejsze pełne metraże reżysera operowały grozą i tajemnicą, o tyle w Gallipoli stery przejmuje historia (choć domieszka mistycyzmu nie znika).

Archy Hamilton (Mark Lee) to niezwykle szybki biegacz z australijskiej prowincji – złotowłosy i niebieskooki idealista, którego największym marzeniem jest walczyć o swój kraj w pierwszej wojnie światowej. Jego los splata się z życiową ścieżką Franka Dunne’a (Mel Gibson), buntownika o korzeniach irlandzkich, mającego alergię na wszelki patos i patriotyczne uniesienia. Tych dwóch kumpli trafi najpierw w kamasze w Egipcie, a następnie na półwysep Gallipoli, gdzie rozegra się jedna z najkrwawszych (i najbardziej upokarzających dla Imperium Brytyjskiego) bitew w historii…

Russell Boyd po raz pierwszy komponuje tu dla Weira kadry na płótnie ekranu panoramicznego, nadając filmowi epicki oddech. Natomiast Weir potwierdza, że umie mieszać elektronikę i muzykę klasyczną jak nikt inny (tym razem na soundtracku spotykają się m.in. barokowy kompozytor Tomaso Albinoni i współczesny Jean-Michel Jarre).

Michał Oleszczyk

Peter Weir (ur. 1944) – reżyser, scenarzysta i producent, jedna z kluczowych postaci australijskiej Nowej Fali. W latach 70. umocnił międzynarodową rangę rodzimej kinematografii, tworząc filmy wyróżniające się aurą tajemnicy, duchowości i niepokoju. Z kina autorskiego przeszedł do Hollywood, zachowując jednak własny ton: wciąż skupiał się na outsiderach, jednostce w konflikcie z systemem i na metafizycznym wymiarze rzeczywistości. Sześciokrotnie nominowany do Nagród Akademii Filmowej, laureat m.in. Honorowego Oscara (2022) i Złotego Lwa za całokształt twórczości (2024). Mistrz kina inteligentnego, a zarazem komunikatywnego, który nie rezygnując z artystycznej wrażliwości, potrafił dotrzeć do globalnej widowni.

partner sekcji

patron sekcji