Jaszczurka w kobiecej skórze

Zrozumienie, kim był Lucio Fulci, wymaga nie tylko cierpliwości, lecz także niezwykle szerokich horyzontów. Ale próba przejrzenia fenomenu tego rzymskiego wizjonera – kłębowiska uporu, cynizmu, samochwalstwa i łobuzerskiej zadziorności – pomaga nam również pojąć pewien szczególny sposób tworzenia i przeżywania kina – daleki od dzieł „świętych potworów” pokroju Viscontiego czy Felliniego, bardziej fizyczny, typowy dla kultury popularnej powojennych Włoch. Kluczowy okazuje się tu właśnie głęboki sens słowa „popularny”, związany z tym, co niegdyś wywoływało emocje wśród wielkich mas podczas zbiorowego rytuału oglądania filmu.

W 1971 roku w trakcie boomu na giallo Fulci – po realizacji aż 22 pełnometrażowych produkcji: od komedii przez erotyki i musicarelle po spaghetti westerny – postanawia nakręcić swój drugi kryminał w tym nurcie. Ale reżyser nie chce gotowej recepty Daria Argenta – to nie w jego stylu. Tworzy więc opowieść wizjonerską, a zarazem realną, psychodeliczną, a jednocześnie mieszczańską, wplatając w nią elementy trashu, splatteru i gore – tak jak tylko on potrafił. Pierwsze pięć minut filmu to jedno z największych osiągnięć Fulciego i zarazem idealne wyzwolenie całego kina giallo z okowów logiki, zdrowego rozsądku i utartych schematów. Czy warto opowiadać, co się tam dzieje? Absolutnie nie! Tego trzeba doświadczyć. „I did it my way” – tak chciał, aby napisano na jego nagrobku na rzymskim cmentarzu. Niech żyje Lucio Fulci!

Stanisław Bardadin

Lucio Fulci (1927–1996) – włoski reżyser i scenarzysta, twórca komedii, kina przygodowego oraz horrorów z nurtu giallo. W swojej twórczości konsekwentnie podważał klasyczne zasady narracyjnego realizmu. Jego filmy przekraczają granicę konwencji gatunkowych, wykorzystując efekty specjalne i sekwencje senne do budowania halucynacyjnych, zmysłowych wizji przepełnionych przemocą i perwersją.

partner sekcji