Kino Muranów

Zawsze czułam, że kino ma moc zachowywania tego, co pamięć próbuje wymazać.

Kino Muranów jest miejscem, w którym to napięcie staje się widoczne. Zbudowane na ruinach dawnej żydowskiej dzielnicy Warszawy, niesie w sobie warstwy pamięci – nieobecności, zniszczenia i odbudowy. Dla mnie nie jest tylko kinem, lecz przestrzenią, w której przeszłość i teraźniejszość współistnieją, a obrazy przechowują ślady istnień, których już nie ma. Jednocześnie to właśnie tutaj zaczyna się moja własna historia. W 1961 roku moi rodzice spotkali się tu przypadkiem. Ich nieoczekiwane spotkanie stało się początkiem mojego życia. Ta osobista nić prowadzi mnie z powrotem do tego miejsca, nie tylko po to, by opowiedzieć jego historię, lecz by zrozumieć, jak głęboko nasze życie kształtowane jest przez przestrzenie, w których żyjemy.

W tym filmie chciałam poruszać się między historią zbiorową a intymną pamięcią. Pracuję z materiałami archiwalnymi – fotografiami, fragmentami filmów, śladami przeszłości – nie jako z zamkniętymi dokumentami, lecz jako żywymi obrazami. Za pomocą delikatnego ruchu i dźwięku próbuję przywrócić je teraźniejszości, sprawić, by ponownie wybrzmiały.

Zrezygnowałam z klasycznych wywiadów. Zamiast tego prowadzę narrację własnym głosem, przechodząc między obserwacją a osobistą refleksją. Dzięki temu powstaje przestrzeń jednocześnie historyczna i emocjonalna, w której widz może doświadczać filmu nie tylko jako opowieści, lecz jako rozwijającej się pamięci.

Muranów staje się tu zarówno świadkiem, jak i bohaterem – miejscem, w którym kino nadal mówi, pamięć trwa, a nawet najbardziej osobiste doświadczenia są nierozerwalnie związane z historią.

Olga Prud’homme Farges

Kino Muranów jest jednym z filmów realizowanych dla Canal+ w cyklu Legendarne kina, który skupia się na historiach inspirowanych kinami na całym świecie.

Olga Prud’homme Farges – reżyserka, producentka filmowa i autorka książek. Po uzyskaniu dyplomu studiów podyplomowych Mass Media Sciences w Paryżu brała udział w badaniach archeologicznych w Bangladeszu, Sri Lance, Indiach, Włoszech i Izraelu, co zaprowadziło ją do niezależnego dziennikarstwa. Jej teksty były publikowane w głównych francuskich dziennikach, w tym Le Monde i Libération (1994-97), a także w tygodnikach, miesięcznikach i w telewizji. Przeprowadziła też badanie rynku dla Marie-Claire Group (1996) na temat magazynów dla kobiet w Indiach. Reżyserią filmów dokumentalnych zajmuje się od 1997 roku, kiedy zrealizowała 30 krótkometrażowych portretów dzieci dla telewizji francuskiej, realizowanych w Indiach, Czechach, Kirgistanie, Uzbekistanie i na Węgrzech. Od 2003 roku współtworzy Kolam Productions, gdzie pracuje jako producent. Kolam wyprodukował ponad 45 godzin kreatywnych filmów dokumentalnych. Obecnie pracuje nad serią Legendarne kina.