Perfumy kobiety w czerni

Świat Francesca Barillego można zobaczyć przede wszystkim w jego malarstwie – jego prawdziwej pasji, pasji metafizycznego surrealisty. Ale istnieli też Barilli aktor, dokumentalista, scenarzysta, reżyser filmowy, choć – jak sam twierdził – wszystko to były raczej przypadkowe epizody. Pochodził z rodziny artystów z Parmy: malarzy, muzyków i literatów aktywnych głównie na przełomie XIX i XX wieku. Jako reżyser zrealizował trzy fabularne pełne metraże, z których pierwszy to właśnie Perfumy kobiety w czerni (1974). To niezwykle osobliwy film giallo, wiele mówiący o wrażliwości artystycznej autora, ale także o tym, jak atrakcyjny był wówczas cały nurt i jak branża potrafiła wykorzystywać każdą nową ideę, która mogła przyciągnąć widzów do kin. Barilli potrafił z kunsztem zorkiestrować narastające poczucie niepokoju wokół bohaterki, która stopniowo zanurza się w swoim de profundis – aż do momentu, gdy rzeczywistość stapia się z oniryzmem. To najbardziej hitchcockowski film giallo w tym przeglądzie – można w nim rozpoznać echa Marnie, Zawrotu głowy i Psychozy – zwłaszcza jeśli przyjrzeć się grze kolorów, kompozycji kadrów oraz temu charakterystycznemu niepokojowi, który zatruwa atmosferę poprzez detale. Odnajdujemy tu ów metafizyczny surrealizm, który Barilli tak bardzo kochał. Również dzięki takim artystom włoskie giallo potrafiło być zaskakujące w swojej ekstrawagancji.

Stanisław Bardadin

Francesco Barilli (ur. 1943) – włoski aktor, reżyser, scenarzysta i malarz. Wywodzi się z rodziny malarzy i to właśnie tej dziedzinie poświęcił większą część swojego życia. Wyreżyserował jedynie trzy pełnometrażowe fabuły, które – jak sam podkreślał – inspirowane były jego własnymi obrazami. Plastyczne zainteresowania Barillego są wyraźnie widoczne w jego twórczości filmowej, której siła tkwi w wyrafinowanej warstwie wizualnej: kompozycji kadrów, aranżacji scenografii, wykorzystaniu rekwizytów oraz w powracających motywach kolorystycznych.

partner sekcji