Porwani zrządzeniem losu przez wody lazurowego sierpniowego morza

Zagubiona pośrodku morza łódka, a w niej gadatliwa, arystokratyczna feministka z północy i zacofany marynarz komunista z południa – to triumf fatum. Ale także nieoczekiwana okazja, by zrozumieć coś ze skomplikowanego świata, w którym żyjemy. W zdominowanym przez mężczyzn włoskim przemyśle filmowym lat 60. i 70. Lina Wertmüller – wraz z Lilianą Cavani – była jedną z pierwszych reżyserek, które torowały sobie drogę bezczelnością i uporem. W Porwanych zrządzeniem losu… dokonuje bezlitosnej wiwisekcji społeczeństwa i ludzkiej natury, aranżując konflikt: płci, klasy, rasy, polityki, wyobraźni. Rozbieżność przejawia się w każdym najdrobniejszym detalu. Film, mający premierę kilka lat po wprowadzeniu we Włoszech ustawy o rozwodach, w okresie ferworu ruchów feministycznych, nadal potrafi uderzyć bezlitosnym batem i zaboleć. Podczas kręcenia filmu aktorzy – Mariangela Melato i Giancarlo Giannini, prawdziwe sceniczne potwory – zostali sprowokowani do tego, by naprawdę się bić. Jak opowiadała aktorka kilka lat temu: „To były policzki, kopniaki, pchnięcia, prawdziwe zwichnięcia; pełen realizm, zostały nam siniaki i stłuczenia nawet po powrocie do Rzymu”. Jak więc mamy dorastać? Kochając się nawzajem? Lina Wertmüller zdaje się przypominać okrutną prawdę: na każdy złożony problem zawsze istnieje proste rozwiązanie. Ale to rozwiązanie jest złe.

Stanisław Bardadin

Lina Wertmüller (1928–2021) – włoska reżyserka i scenarzystka, jedna z najbardziej bezkompromisowych postaci powojennego kina włoskiego. W swoich filmach łączyła ostrą diagnozę społeczną z energią komedii, przekształcając jej konwencje w narzędzie satyry i politycznego komentarza. Twórczość Wertmüller obnażała przede wszystkim nierówności klasowe i kulturowe. Była pierwszą kobietą nominowaną do Oscara za reżyserię (Siedem piękności Pasqualino, 1977), co przyniosło jej międzynarodowe uznanie i trwałe miejsce w historii kina.

partner sekcji

partner sekcji