Quo vadis

Film-rekordzista. Pierwszy scenariusz ekranizacji Quo vadis Henryka Sienkiewicza Kawalerowicz napisał wkrótce po nakręceniu nominowanego do Oscara Faraona. Jednakże na możliwość realizacji filmu czekał ponad 30 lat. Quo vadis okazało się ostatnim dziełem w dorobku reżysera – a zarazem najdroższą polską produkcją wszech czasów, o budżecie przekraczającym 76 milionów złotych. Akcja filmu toczy się w starożytnym Rzymie za czasów cesarza Nerona. Głównym bohaterem jest Rzymianin, Winicjusz (Paweł Deląg), który zakochuje się w chrześcijance Ligii (Magdalena Mielcarz). Oboje uosabiają ówczesne podziały – na Rzymian i barbarzyńców oraz na chrześcijan i pogan. W tle ich historii miłosnej rozgrywają się dramatyczne wydarzenia: z polecenia cesarza wybucha w Rzymie pożar. Neron obwinia o niego chrześcijan, a wszyscy oskarżeni, włącznie z Ligią, zostają wtrąceni do więzień. W filmie wyróżniają się znakomite dekoracje, kostiumy oraz role drugoplanowe – szczególnie kreacje Jerzego Treli (Chilon) i Bogusława Lindy (Petroniusz).

Jerzy Kawalerowicz (1922–2007) – polski reżyser i scenarzysta filmowy. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w trakcie studiów odbył Kurs Przygotowania Filmowego. Jako student asystował przy realizacji pierwszych powojennych filmów polskich, m.in. Zakazanych piosenek Leonarda Buczkowskiego (1946). Od 1951 roku pracował jako samodzielny reżyser. Jego pierwszy film fabularny Gromada został wyróżniony na festiwalu w Karlowych Warach. Udany debiut reżyserski umożliwił mu realizację kolejnych filmów fabularnych. W 1966 roku jego Faraon był nominowany do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Twórczość Kawalerowicza charakteryzuje się doskonałym opanowaniem warsztatu realizatorskiego i wyczuleniem na kompozycję plastyczną kadru. W swoich filmach podejmuje refleksję nad naturą człowieka i jego miejscem w świecie, często w kontekście psychologicznych i politycznych uwarunkowań. Dziś jego dzieła uchodzą za klasykę polskiego kina.

Katalog 7. MFF Nowe Horyzonty

partner sekcji