Siedem czarnych nut

„Kto to był?” – to kluczowe pytanie, które każdy klasyczny film giallo zadaje już od pierwszych scen i przeciąga je niemal do granic niewiarygodności. Tajemnicze morderstwo, ciało odkryte przypadkiem, ręka, która zabija, lecz nie wiadomo, do kogo należy. Ale ciekawość bierze górę: kto to zrobił? Każdy fortel i każda sztuczka są dobre, by mnożyć poszlaki i rzucać kłody pod nogi, gdy widz szuka prawdy. Jednak każdy szanujący się kryminał giallo wymaga też swojego grande finale: odkrycia tajemnicy. Ale Lucio Fulci miał w nosie zasady. Ba, wręcz go irytowały. Czemu więc nie rozbić tego schematu, odwracając jego mechanizmy, a jednocześnie bezczelnie zachować pozory, że ów schemat wciąż istnieje? To bardzo typowe dla tego figlarnego i zadziornego geniusza! Powiedziane, zrobione.

Pięć lat po Nie torturuj kaczuszki (1972) Fulci powraca do giallo, ale porzuca gore i seks, proponując w Siedmiu czarnych nutach niezwykle intensywne, a zarazem niepokojące dochodzenie do prawdy – trop po tropie – oparte wyłącznie na wizjach. To jeden ze szczytowych momentów w twórczości Lucia Fulciego, film niezwykle wyrafinowany i elegancki w swojej koncepcji. Twarz głównej bohaterki (Jennifer O’Neill), jedna z najbardziej magnetycznych w kinie giallo, sama staje się osią tej wielkiej gry – bo o grę tu właśnie chodzi: zrobić wszystkich w konia! Oto cały Fulci.

Stanisław Bardadin

Lucio Fulci (1927–1996) – włoski reżyser i scenarzysta, twórca komedii, kina przygodowego oraz horrorów z nurtu giallo. W swojej twórczości konsekwentnie podważał klasyczne zasady narracyjnego realizmu. Jego filmy przekraczają granicę konwencji gatunkowych, wykorzystując efekty specjalne i sekwencje senne do budowania halucynacyjnych, zmysłowych wizji przepełnionych przemocą i perwersją.

partner sekcji