
Strategia ślimaka
Przezabawna komedia, która relacjonuje oparte na prawdziwych wydarzeniach zmagania mieszkańców kamienicy sprzeciwiających się eksmisji. Zubożałe rodziny skazane na walkę z tępą, brutalną władzą nie mają szans na zwycięstwo, ale zachowują nadzieję i godność do samego końca. Film – niestroniący od absurdu, lekko surrealistyczny, a zarazem realistyczny – okazuje się nadal aktualną metaforą losu społeczeństw zdominowanych przez wszechmocne elity, w Ameryce Łacińskiej i nie tylko. Jednocześnie Strategia ślimaka pozostaje po dziś dzień najsłynniejszym filmem kolumbijskim, zarówno w kraju, jak i na świecie. Można powiedzieć, że komediodramat Cabrery stał się tym, czym dla literatury jest Sto lat samotności – perfekcyjnym, ponadczasowym obrazem stanu ducha kraju zbyt skomplikowanego i skonfliktowanego, aby ująć go w racjonalne ramy. Staromiejska kamienica w Bogocie mogłaby nazywać się Macondo.
Piotr Kobus

Sergio Cabrera (ur. 1950) – kolumbijski reżyser, scenarzysta i producent, jedna z ważniejszych postaci kina latynoamerykańskiego. W swoich filmach podejmuje tematykę społeczną, koncentrując się na codziennym życiu i mechanizmach przetrwania. Łączy wnikliwą obserwację z humorem i empatią, tworząc kino zaangażowane, a zarazem komunikatywne i zakorzenione w lokalnej rzeczywistości. Jego Strategię ślimaka (1993) uznaje się za jedno z największych osiągnięć kina Kolumbii.
partner sekcji

Tytuł angielski: The Strategy of the Snail
Tytuł oryginalny: La estrategia del caracol
Język: hiszpański
Napisy: polskie, angielskie
Sekcja: Klasyczne kino latynoskie
Reżyseria: Sergio Cabrera
Czas trwania: 116 min
Rok produkcji: 1993
Kraj produkcji: Kolumbia, Włochy, Francja
Właściciel praw: Zona A
Producenci_tki: Marianella Cabrera, Sergio Cabrera, José María Nieto, Sandro Silvestri
Produkcja: Caracol Televisión
Obsada: Fausto Cabrera, Frank Ramírez, Delfina Guido, Vicky Hernández, Humberto Dorado
Scenariusz: Sergio Cabrera, Humberto Dorado, Jorge Goldenberg, Ramón Jimeno, Frank Ramírez
Zdjęcia: Carlos Congote
Montaż: Manuel Navia, Nicholas Wentworth
Muzyka: Germán Arrieta
Kostiumy: Laura Valencia
Scenografia: Enrique Linero, Luis Alfonso Triana
Dekada: 1990.
Nagrody: MFF w Valladolid 1993 – Złoty Kłos (Sergio Cabrera), Nagroda publiczności (Sergio Cabrera), Nagroda Jury Młodych (Sergio Cabrera); MFF w Berlinie 1994 – Nagroda Jury Ekumenicznego (Sergio Cabrera)
Edycja: TFFW 2026





