Trzy oblicza strachu

Przystawka może być o wiele bardziej ekscytująca niż danie główne. Wystarczy umiejętnie wyważyć smak, fantazję i wyrafinowanie. W Trzech obliczach strachu – filmie złożonym z trzech nowel – Mario Bava serwuje nam trzy małe, lecz porywające „uwertury”, które doskonale pokazują, jak mistrzowsko potrafił orkiestrować strach. Na początku lat 60. Bava ma już za sobą znaczące doświadczenia w produkcji filmowej: jest operatorem kamery, scenarzystą, twórcą efektów specjalnych i reżyserem. Dzięki swojej artystycznej zręczności z niezwykłą swobodą porusza się między gatunkami: od gotyckiego horroru do fantastycznego kina peplum, realizuje przygodowe produkcje historyczne, aż w końcu prezentuje swój pierwszy wielki, hitchcockowski popis: Dziewczynę, która wiedziała za dużo (1963). Jesteśmy o krok od filmu, który miał stać się prawdziwym prekursorem gatunku giallo – Sześciu kobiet dla zabójcy z 1964 roku. Jednak chwilę wcześniej Bava daje nam znakomity przykład swojego kunsztu w krótszej formie. Te trzy opowieści – Telefon, Wurdalak i Kropla wody – to prawdziwe przyjemności do smakowania: pośród pięknych kobiet, brawurowej scenografii i halucynacyjnych efektów dźwiękowych znajdziecie echa najróżniejszych składników tej barwnej i pełnej smaku mieszanki, jaką był świat Maria Bavy. Smacznego!

Stanisław Bardadin

Mario Bava (1914–1980) – włoski reżyser i scenarzysta, twórca sięgający po różne gatunki filmowe. Realizował komedie, adaptacje komiksów oraz spaghetti westerny, jednak największe uznanie przyniosło mu włoskie kino grozy; uznawany jest za jednego z pionierów nurtu giallo. Jego filmy, najczęściej niskobudżetowe, koncentrują się na brutalnych zbrodniach, a połączenie fetyszyzmu, intensywnej kolorystyki i suspensu sprawia, że są hipnotyzującymi widowiskami. Bava jest powszechnie uważany za jedną z najważniejszych postaci w historii horroru, a filmową pasję włoskiego twórcy kontynuuje jego syn Lamberto Bava.

partner sekcji