Windą na szafot

„Zbrodnia to niesłychana, pan zabija pana”, po czym wszystkie plany biorą w łeb. Idealny plan pozbycia się męża kochanki sypie się na skutek… unieruchomienia windy z powodu awarii prądu. Utrzymana w klimacie noir opowieść o miłości i zbrodni od początku była skazana na sukces, na co złożyły się m.in.: znakomita kryminalna fabuła, narodziny nowej gwiazdy Jeanne Moreau oraz zjawiskowa muzyka Milesa Davisa, będąca jednym z jego szczytowych osiągnięć. To właśnie ścieżka dźwiękowa mocno przyczyniła się do wzrostu popularności filmu. Wznawiana wielokrotnie na płytach, szybko zyskała miano kultowego soundtracku.

Davis nagrał ją ze swoim francuskim kwartetem w grudniu 1957 roku. Oparł się na pomysłach, które powstały po obejrzeniu roboczej wersji filmu, oraz na improwizacji do wyświetlanego na ekranie obrazu. Jak wspominał: „To było genialne doświadczenie, bo nigdy wcześniej nie komponowałem muzyki filmowej. Ponieważ rzecz dotyczyła morderstwa, a historia miała mieć suspens, znalazłem stary, posępny i mroczny gmach, w którym urządziłem sesję nagraniową. To dodało całości właściwej atmosfery”.

Jerzy Szczerbakow

Louis Malle (1932–1995) – francuski reżyser, jedna z ważniejszych postaci powojennego kina europejskiego. Studiował politologię na Sorbonie, następnie kształcił się w IDHEC, a pierwsze doświadczenia zdobywał jako asystent Roberta Bressona oraz współtwórca dokumentów Jacques’a-Yves’a Cousteau, w tym nagrodzonego Złotą Palmą i Oscarem Świata milczenia (1956). Zadebiutował Windą na szafot (1957), a jego kolejny film Kochankowie (1958) wywołał skandal obyczajowy. Luźno związany z francuską Nową Falą (m.in. Zazie w metrze [1960]), wypracował własny eklektyczny styl – swobodnie poruszał się między gatunkami i tematami, pracując zarówno we Francji, jak i w Stanach Zjednoczonych.

partner sekcji