Requiem dla snu

Występ w teleturnieju, ładna dziewczyna, własny sklepik z ciuchami, szybka kasa i niezły odlot – Requiem dla snu to przegląd podmiejskich aspiracji. Syn i matka popadają w uzależnienie – on od narkotyków, ona od pigułek odchudzających – i stopniowo tracą kontrolę nad swoim życiem.

Drugi film Darrena Aronofsky’ego zapewnił mu uwielbienie kinomanów. To kreacja totalna – od zniekształconych zdjęć (niecodzienne obiektywy i filtry), przez aktorstwo (Ellen Burstyn nominowana do Oscara) po dźwięk i muzykę (halucynacje i hipnotyczne zapętlenia). Requiem dla snu to niewątpliwie jedno z największych dokonań montażowych lat dwutysięcznych – i to na kilku poziomach. Najbardziej oczywistym jest rytm: dynamiczny, teledyskowy, pełen przyspieszeń, zwolnień i spiętrzeń. Znakiem firmowym Aronofsky’ego stają się również często powtarzane sekwencje oraz podzielony ekran. Formę wyznacza coraz gęstszy splot równoległych wątków, zwieńczony efektowną finałową kulminacją. Wszystko to współgra z treścią – film pokazuje nałóg jako chorobę mutującą, powtarzalną i o narastającej dynamice.

Jan Topolski

Katalog 9. MFF Nowe Horyzonty

Darren Aronofsky (ur. 1969) – amerykański reżyser, scenarzysta i producent o polskich korzeniach. Już od młodości interesował się kinem, sztuką uliczną i muzyką klasyczną. Jego dyplomowy film Supermarket Sweep (1991) zdobył szereg nagród. Zadebiutował niskobudżetowym Pi (1998), dziś uznawanym za dzieło kultowe. Kolejnymi realizacjami ugruntował swoją pozycję w kinie amerykańskim – tytuły takie jak Requiem dla snu (2000), Zapaśnik (2008), Czarny łabędź (2010) i Wieloryb (2022) przyniosły łącznie 11 nominacji do Oscara, a także przyczyniły się do powrotów aktorskich Mickey’ego Rourke’a i Brendana Frasera.